Een kort verhaal is het boekenweekgeschenk van 2006, "De grote wereld" van Arthur Japin. Dit is dan ook het enige minpunt. Aan het einde van het verhaal over Lemmy wilde ik vooral meer.
De grote wereld verteld het verhaal van Lemmy, geboren uit twee lilliputters (kleine mensen) en zelf ook klein. Hij groeit op in een attractiepark en gaat later bij een reizende show, waar hij zijn vrouw ontmoet, die ook klein is. Het verhaal schommelt tussen het verleden van Lemmy, en de harde tegenwoordige tijd, Duitsland eind jaren dertig, waarin kleine mensen hun leven niet meer zeker zijn en steeds meer beperkt worden in hun vrijheden.
Het is een mooi en intrigerend boek, wat voor mij dus vooral iets langer had mogen zijn. ( )

Blurb: 'De grote wereld' vertelt de geschiedenis van Lemmy en Rosa, twee kleine mensen. Wanneer de lilliputterstad waarmee zij als bezienswaardigheid rondtrekken aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog door de nazi's wordt gesloten, zien de geliefden zich gedwongen hun verhouding tot de wereld opnieuw te bepalen. Terwijl Rosa wil dat zij zich, voor hun eigen veiligheid, aansluiten bij een Brits revuegezelschap, voelt Lemmy er steeds meer weerzin tegen als vermaak te dienen. Hoeveel geweld doet een mens zichzelf aan om bij anderen in de smaak te vallen? In hoeverre gaat het ophouden van een lachende façade ten koste van je eigenwaarde? Met dergelijke vragen worstelt Lemmy op het moment dat hij wordt geconfronteerd met zowel zijn vrolijke verleden als attractie in het New Yorkse pretpark Coney Island als met de plannen die het Derde Rijk heeft met iedereen die anders is. Zal hij kiezen voor zijn liefde, zijn leven of zichzelf? Zoals u inmiddels van de romans van Arthur Japin gewend bent, is ook `De grote wereld' gebaseerd op vaak ongelooflijke, maar ware en door de historie vergeten feiten (promotietekst).
Samenv.: Wanneer de lilliputterstad waarmee zij als bezienswaardigheden rondtrekken aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog door de nazi's wordt gesloten, zien twee kleine mensen zich gedwongen hun verhouding tot elkaar en de wereld opnieuw te bepalen.
Samenv.: Aan het begin van het Boekenweekgeschenk van Arthur Japin wordt een baby geboren. 'Wat is hij groot!' roept de kraamvisite. Zo blijft het de eerste jaren in het leven van Lemmy, de held van De grote wereld. 'Hij wist niet beter of hij was enorm.' Een kind als alle kinderen, zou je denken. Wat de passage echter indringend maakt, is dat de lezer allang weet dat Lemmy niet zozeer groot is, als wel minder klein dan zijn familieleden. Zijn ouders zijn lilliputters, ze leven begin vorige eeuw in Lilliputia, een bordkartonnen dwergenstad op Coney Island bij New York. Jarenlang heeft Lemmy er geen idee van dat zijn wereld zo klein is: als de toeristen naar de dwergen komen kijken, houdt zijn moeder hem binnenshuis. Zijn tijden van onschuld en geluk eindigen als hij op een dag het ‘raadhuis’ binnenstapt waar zijn vader werkt: 'Hij ging naar binnen en stuitte op een hoge blinde muur. Het raadhuis bleek niet meer dan een façade. Het hout was aan de achterkant niet eens geverfd.' Die ontdekking, die doet denken aan Plato’s grotmythe, maar ook aan de film The Truman Show, heeft grote gevolgen. Lemmy stopt met groeien: een dwerg tussen de dwergen. In dergelijke gevoelvolle scènes is Japin op zijn best. Hij is een schrijver die, zoals zanger Marco Borsato ooit over zichzelf zei, 'weet hoe je het gevoel van A naar B moet krijgen'. De grote wereld is ook een echte Japin in de keuze voor een buitenstaander als hoofdpersoon. Aanpassen of niet aanpassen, is daarbij de vraag. Als hij de VS verlaat, krijgt Lemmy de opdracht van zijn grootmoeder zichzelf niet te verloochenen: 'Als je mouwen te kort zijn, hak je dan je handen af zodat je jasje beter zit?' In die moraal schuilt echter ook de keerzijde van het boek. Want waar de menslievendheid van Japin hem in staat stelt de pijn van zijn personages voelbaar te maken, ga je in de loop van het verhaal een bite missen. Al het kwade in de wereld lijkt afkomstig te zijn uit onbenoembare collectieven - of het nu de nazi’s zijn of de wetten van de markt. Die overvloed aan goede bedoelingen maakt op den duur een beetje wee. Bovendien legt Japin erg veel uit. Zo sluit Lemmy vriendschap met een nachtclubmeisje. De overeenkomsten worden door Japin nadrukkelijk uitgelegd: 'Mazeppa was de enige vrouw bij wie Lemmy nooit schaamte had gevoeld, misschien omdat zijzelf zo goed zonder bleek te kunnen.' Het is een uitlegdrang die verwant is aan het overacting dat Japin naar eigen zeggen als acteur parten speelde. Het maakt dat De grote wereld, hoe intens menslievendheid ook, toch aan de oppervlakte blijft.

Lemmy en Rosa zijn twee kleine mensen, die leven in een wereld van vermaak. Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog wordt Lilliputterstad, hun “namaakwereldje”, woon- en werkomgeving, gesloten en verwoest door de nazi’s. Zij vinden onderdak bij Frau Moncou, die hen helpt een nieuwe act in elkaar te zetten. Om het gevaar van de dreigende oorlog te ontvluchten, kunnen zij zich aansluiten bij een Brits revuegezelschap. Voor Rosa is het de enige hoop op een veilig leven. Lemmy vindt het steeds meer weerzinwekkend, om zichzelf en zijn gebreken zo tentoon te stellen, ter vermaak van anderen.

In het begin leek het wat langdradig en gokte ik op **½ na afloop van het verhaal. Omdat de karakters en het verhaal me toch wel pakten, werd het in gedachten al snel ***. Uiteindelijk verdient dit boekje toch echt ****, vanwege de prachtige stukjes tekst verspreid in het boekje, die ik soms wel 4 of 5 keer heb overgelezen, omdat ik ze zo mooi vond. ( )