Het oeuvre van M. Vasalis is klein. Toch bevat het enkele alom bekende gedichten, of misschien beter nog, enkele regels die iedereen kent: ‘Ik droomde, dat ik langzaam leefde’, ‘Ik voelde mij bedroefd en goed’, ‘En niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn’. Een dichter die niet regelmatig publiceert raakt gemakkelijk op de achtergrond. Voor Vasalis geldt deze wet niet: haar laatste bundel verscheen in 1954, daarna werd er niets meer gepubliceerd, een enkel gedicht in het tijdschrift Tirade daargelaten. Dat haar roem allerminst verbleekte blijkt wel uit het feit dat zij in de jaren zeventig en tachtig belangrijke prijzen ontving (Constantijn Huygensprijs, P.C. Hooftprijs), voor werk dat langzamerhand bijna een halve eeuw oud was, en dat haar nagelaten gedichten, in 2002 door haar familie uitgebracht bij Uiteverij G.A. van Oorschot onder de titel De oude kustlijn, direct op de bestsellerslijsten terechtkwam. Wat is de magie van Vasalis? En op wie werkt deze magie? Want ondertussen is er ook de nodige kritiek op haar gedichten gekomen van de zogenaamde deskundige lezers: de critici. En hoe past Vasalis in wat nu de moderne poëzie is? Of past ze er niet in? In deze lezing zal op bovenstaande en andere vragen nader worden ingegaan. Er zullen enkele gedichten uit het afgelopen jaar worden gepresenteerd (o.a. van Tonnus Oosterhoff, Astrid Lampe, Alfred Schaffer, Robert Anker) en tussen die gedichten zal Vasalis worden geplaatst, waarbij vooral enkele gedichten uit De oude kustlijn aan de orde zullen komen. ( )