Er is weinig dat zo interessant is als een vergeten schrijver. Die kleine anekdotiek, dat met het stof van de tijdsgeest in de annalen van het onbetekende geveegd worden, … om de vijftig jaar eens door een overijverig literator kortstondig tot leven geblazen in een vijf tot tien pagina’s tellend artikel … al die goedbedoelde betrachtingen om de onsterfelijkheid te bereiken door middel van de taal, de lyriek, het volk en het letterzetten … zalig is dat! Het leven zoals het is voor boekenwurmen! Elk mededogen is ons bij het lezen van die geschiedenissen vreemd!

Of het terecht is dat zo’n schrijver vergeten is? Ach, je kan niet alles met je meesleuren – en, geef toe, er wordt nu eenmaal nogal wat rommel geschreven. Dat er sowieso nog schrijvers vergeten worden mag zelfs een troost heten – al die hedendaagse ‘meesterwerken’ en ‘blijken van genialiteit’ overleven de lak op je kinderfiets niet. En zo wordt het één en ander toch al weer mooi en moeiteloos in perspectief geplaatst.

De vergeten schrijvers die in dit boek aan bod komen zijn een twintigtal. Slechts van enkelen onder hen - Kamiel Top en Kamiel van Baele bijvoorbeeld, Rémy van de Kerckhove - kon de levensgeschiedenis me boeien. Kleine, onbelangrijke schrijvers - maar wie weet had het voor elk van hen wel anders kunnen lopen.

Pas in het laatste hoofdstuk, gewijd aan Gust(ave) van Roosbroeck wordt het echt boeiend. Dat is geen toeval, want het is het enige hoofdstuk in het gehele boek waarin Brijs zelf uitweidt over hoe hij op zoek is gegaan naar de ontbrekende informatie. En zo hebben we het graag - zo moet het ook (kijk maar naar hoe Jeroen Brouwers het doet!). Een encyclopedie vol droge weetjes kan iedereen immers maken, maar een dode en stoffige letterkundige tot leven wekken, dat kan alleen een vooralsnog levende schrijver.

http://occamsrazorlibrary.blogspot.co... ( )