Luchtig is het code-woord bij Aaf Brandt Corstius. Hoe schrijnend het liefdesverdriet ook mag zijn, ze zal ironisch blijven tot ze erbij neervalt.
Maakt dat haar boek oppervlakkig? Nee, natuurlijk niet.
Toegegeven, ik las het razendsnel en soms terwijl mijn computer heel erg traag probeerde op te starten. Ik moest af en toe hardop lachen.
Maar het stijlfiguur van de luchtigheid-voor-alles sluit emoties en complexiteit niet uit.
Aaf is toch maar behoorlijk eerlijk over haar wel en vooral haar wee; dat verleent dit boek onder de grapjes en sarcasmetjes toch een bepaalde ernst. Verdriet, woede, schaamte, geluk – het zit er allemaal in.
En zo heel oncomplex is het boek ook niet. Ok, je kan wel merken dat het aan elkaar gesmeed is van verspreide stukken. Het heeft geen symmetrisch uitgebeitelde structuur.
Maar het heeft wèl intelligente observaties. Neem de passage over de schoolkinderen en hun hang-ups, die Aaf leert kennen als ze een blauwe maandag pabo doet. Kids anno nu barsten van de emotionele zelfreflectie. Ze komen met teksten als: "Juf, ik heb daar zo'n dubbele gevoelens over...". In de jaren tachtig, herinnert Aaf zich van haar eigen jeugd, waren kinderen nog helemaal into politiek en steunden ze vol passie Greenpeace. Dat is een interessante ontwikkeling en een vlijmscherp sociologisch inzicht!
Kortom, deze luchtigheid is de hogere luchtigheid. Het kost geen enkele moeite om het tot je te nemen, en toch blijft het je bij. ( )