Vlak voor het einde van het communisme vluchten, net als uit andere Oostblok-landen, ook veel Alba-nezen het land uit. Betrokken ministers en commandanten van de grenstroepen worden er heel erg nerveus van. Florian Mazrek droomde er van om toneelspeler te worden, maar hij was niet toegelaten tot de opleiding daarvoor. Wel kwam er een oproep voor het leger, en moest hij naar een badplaats waar ook regelmatig vluchtpogingen waren. Na weer een dergelijke vlucht kwam de commandant op het idee Florian als gespeeld lijk te laten tonen in diverse plaatsen aan de kust. Aan het eind van deze tournee krijgt Florian een ongeluk en komt hij in het ziekenhuis terecht, volkomen in de war. Hij kan het gewone leven niet meer oppakken en zijn toneelaspiraties zijn voorbij. Als na de val van het com-munisme het geval van het vertonen van het lijk door rechters wordt onderzocht, en Florian een op-roep krijgt om mee te helpen bij de reconstructie, wordt hij door de commandant neergeschoten.
Een verhaal waarin de bekrompen gang van zaken in een (communistische) dictatuur heel duidelijk wordt en ook hoe mensen daarin worden meegezogen

Een prettig leesbaar boek over het Albanië in dictatoriale tijden. Zoals in veel van zijn boeken drijft Kadare hier de spot met het totalitaire regime van Enver Hoxha. Vele Albaniërs, m.n. de jonge generatie proberen het land te ontvluchten. De machthebbers breken zich het hoofd over manieren om het " vluchtelingenprobleem" op te lossen. Zij komen met inventieve oplossingen, zoals het paraderen met lijken van personen wiens vluchtpoging dodelijk is afgelopen en het inzetten van aantrekkelijke vrouwen die jonge mannen met vluchtneiging moeten verleiden. In deze absurde setting ontmoeten de dienstplichtige soldaat en wannabe toneelspeler Florian en het mooie meisje Vjollca elkaar in de badplaats Saranda, vlakbij de Griekse grens. Wat in elke andere context een onschuldige vakantieliefde zou zijn, neemt hier dramatische proporties aan (met verwijzingen naar het verhaal van de vluchtelingen uit Troje) en krijgt een onverwachte afloop.

Een mooi verhaal, in heldere taal. De absurdistische ondertoon is enerzijds de kracht van het boek, maar schept tegelijk ook een afstand tussen lezer en verhaal, waardoor het niet altijd eenvoudig is je helemaal te laten raken door de emotie of de dramatiek van het verhaal. ( )