Dit boek kreeg ik jaren geleden op mijn verjaardag van een vriend die dacht dat ik wel van avontuurlijke jongensboeken zou houden. Ik wist het niet van mijzelf, maar het bleek te kloppen. Tenminste, als je dit boek als zodanig kan beschouwen.

Ik las De Quincunx van Charles Palliser tijdens een vakantie op het Griekse eiland Kos. We gingen voor de zon, maar het grootste gedeelte van de week regende het. Hard. Het had een niet al te positieve invloed op het vakantiegevoel, maar droeg wel bij aan het lettervreten. Het is een dikke pil, maar echt zo'n boek dat je niet aan de kant kunt leggen.
"Kom nou ook even het water in", hoorde ik tijdens de enige twee zonnige dagen. "Ja, zometeen..." mompelde ik, een beetje verstoord opkijkend vanachter mijn geliefde boek.

Ik heb het zelfs even weggelegd en om me heen gekeken, om het vervolgens met hetzelfde gemak weer op te pakken en verder te lezen. Eerlijk is eerlijk: er zijn weinig boeken waarbij dat gebeurt.

Heerlijk: je kwaad kunnen maken op hoofdpersonen (Hoe kan die moeder nou zo stom zijn!), nadenken over de haast filosofische passages in het boek, en gegrepen worden door de spanning, door die wervelwind van gebeurtenissen.

Waar het over gaat?

In de 19de eeuw leidt een Engelse jongetje met zijn moeder een rustig bestaan op het platteland. Over zijn vader weet hij niets en zijn moeder wil hem pas later over het geheim van zijn afkomst vertellen. Als zij bedreigd worden door vijanden uit het verleden vluchten zij naar Londen, maar ook daar kunnen zij niet aan hun belagers ontsnappen. Nadat zijn moeder volkomen berooid is overleden, wordt de jongen het vuur na aan de schenen gelegd, maar hij weet uiteindelijk het raadsel van zijn afkomst op te lossen. Charles Palliser doceert literatuurgeschiedenis aan een Schotse universiteit en weet veel van de 19de-eeuwse Engelse roman. In die traditie van lange, sociaal bewogen romans (o.a. Dickens) past deze boeiende, goedgeschreven geschiedenis. Door de sterke plot, de vele spannende avonturen en het goede tijdsbeeld blijft deze roman meer dan 800 blz. lang de aandacht vasthouden.

Het staat er simpel in zo'n recensie, het geeft niet helemaal het gevoel weer dat je bekruipt tijdens het lezen van dit meesterwerk. Nee, dat moet je toch echt zelf ervaren...

Blurb: 'Dit is een boek om je dagenlang in te verliezen. Verliezen in de beste zin van het woord. Het verhaal is zo onweerstaanbaar meeslepend dat de werkelijkheid vervaagt en je je stoort aan een ieder die je verzoekt op te houden met lezen om aan tafel of naar bed te gaan.' - The New York Times. John Huffam leidt als kind samen met zijn moeder een geborgen bestaan op het Engelse platteland van de negentiende eeuw. Hij wil weten wie zijn vader is maar zijn moeder vindt hem nog te jong voor de waarheid. Het voorlijke eenzame jongetje blijkt echter oud genoeg om zelf op onderzoek uit te gaan. Hij ontdekt dat zijn moeder in voortdurende angst leeft voor verschillende belagers die hen naar het leven staan. Als Johns nieuwsgierigheid ertoe leidt dat hun vijanden hun verblijfplaats op het spoor komen, vluchten moeder en zoon totaal berooid naar Londen. Daar belanden ze in een steeds verstrikkender web van intriges, teleurstellingen en moord. Uiteindelijk vindt John in het steeds weer opduikende vijfvoudige motief van de quincunx de oplossing van het raadsel dat zijn leven beheerst. Met de stijlmiddelen van de negentiende-eeuwse roman schildert Charles Palliser een overgetelijk beeld van het leven van arm en rijk in de beginperiode van de moderne tijd, de overvloed en decadentie van de gegoede burgerij en adel, het rauwe klimaat van de armenwijken in Londen en de benepen Victoriaanse moraal. Een verhaal over recht en onrecht, klasseprivileges en gelijkheid. Charles Palliser doceert literatuurgeschiedenis aan de Universiteit van Glasgow. 'De Quincunx, inmiddels een sensatie in Engeland, evenaart een wereldwijde bestseller als De naam van de roos.' Atlanta Journal.
Samenv.: In de 19de eeuw leidt een Engelse jongetje met zijn moeder een rustig bestaan op het platteland. Over zijn vader weet hij niets en zijn moeder wil hem pas later over het geheim van zijn afkomst vertellen. Als zij bedreigd worden door vijanden uit het verleden vluchten zij naar Londen, maar ook daar kunnen zij niet aan hun belagers ontsnappen. Nadat zijn moeder volkomen berooid is overleden, wordt de jongen het vuur na aan de schenen gelegd, maar hij weet uiteindelijk het raadsel van zijn afkomst op te lossen. Charles Palliser doceert literatuurgeschiedenis aan een Schotse universiteit en weet veel van de 19de-eeuwse Engelse roman. In die traditie van lange, sociaal bewogen romans (o.a. Dickens) past deze boeiende, goedgeschreven geschiedenis. Door de sterke plot, de vele spannende avonturen en het goede tijdsbeeld blijft deze roman meer dan 800 blz. lang de aandacht vasthouden.

ultieme verweving van zeden en adelverpaupering in de victoriaanse tijd, thriller en zoveel meer...subliem ( )

Dit boek bewijst dat de werkelijkheid gruwelijker kan zijn dan het ergste griezelverhaal.
Opgevat als een ingewikkelde familiestory over een vijftal generaties heen beschrijft het Londen als plek waar niet te leven valt. Deze beschrijvingen overtreffen volgens mij deze van Dickens. Palliser schreef het boek niet voor de Victoriaanse lezers en kon zich dus meer permiteren. Dat maakt het boek ook als documentatie interessant. Zowel hoog als laag wordt beschreven. De secreetruimers zowel als de machtige juristen. We gaan mee, met een lege maag en een kop vol zorgen, in de riolen van Londen. "Oliver Twist" in het kwadraat.
Het is goed dit boek samen te lezen met "Londen, spookstad". ( )

Een heerlijk dik boek over geheimzinnige familiebanden in het Engeland van de 19e eeuw, bijzonder kleurrijk beschreven.