Na de moord op een operazanger analyseren de tweelingkinderen van de vermeende dader diens motief en hun onderling door een incestueuze affaire belaste relatie ( )

http://blog.schoondorp.nl/2009/04/wee... ( )

Blurp: Patrice en Patricia waren als tweelingbroer en -zus van jongsaf aan een onverbrekelijke eenheid, maar op hun negentiende ontvluchtten ze elkaar halsoverkop. Nu, zes jaar later, keren ze terug naar het ouderlijk huis. Een beroemde operazanger is doodgeschoten en hun vader speelde daarbij een cruciale rol. Hoe is die rustige, bedachtzame pianostemmer, wiens leven altijd volledig in het teken van de muziek stond, betrokken geraakt bij deze moord? Patrice en Patricia gaan onafhankelijk van elkaar op zoek naar een antwoord. Pascal Mercier heeft de naspeuringen en herinneringen van Patrice en Patricia vervlochten tot een fascinerende roman over intimiteit en menselijk falen. Daarin staat de vraag centraal welke rol het oordeel van anderen in ons leven speelt. Evenals met Nachttrein naar Lissabon en Perlmann's zwijgen heeft Mercier met De pianostemmer een spannende roman geschreven over een intrigerend filosofisch vraagstuk. 'Een boek vol gevoelens en rijk aan subtiliteiten, en tot aan de rond gevuld met raffinement.' - Die Zeit.
Blurp: Over Nachttrein naar Lissabon schreef de pers onder meer: 'Een magistrale roman over alle grote vragen van het bestaan.'- de Volkskrant. 'Een ingenieuze roman over een zoektocht naar vrijheid.' - Vrij Nederland. 'Een pleidooi voor de literatuur, een absolute aanrader.' - De Telegraaf. En over Perlmann's zwijgen: 'In Perlmann's zwijgen blijkt Mercier zo ongeveer alles te kunnen op stilistisch en compositorisch gebied.' - Het Parool. 'Een beklemmende en soms burleske pageturner.' - Vrij Nederland.
Blurp: Pscal Mercier debuteerde in 1995 met de roman Perlmann's zwijgen, waarna nog twee titels volgden, te weten Nachtzug nach Lissabon en het onderhavige Der Klavierstimmer. Alle drie de romans verschenen in vertaling bij uitgeverij Wereldbibliotheek. Nachttrein naar Lissabon werd in Nederland een bestseller (tekst Franse pagina).
Samenv.: Na de moord op een operazanger analyseren de tweelingkinderen van de vermeende dader diens motief en hun onderling door een incestueuze affaire belaste relatie.
Samenv.: De 25-jarige tweeling Patrice en Patricia heeft elkaar zes jaar niet gezien als hun moeder belt dat hun vader in Berlijn tijdens een opvoering van de opera Tosca de tenor heeft doodgeschoten. Patrice reist vanuit Chili naar Berlijn, Patricia komt uit Parijs, beiden in de hoop uit te vinden wat er is gebeurd en waarom hun vader, een zeer bekwame Zwitserse pianostemmer die in Berlijn voor de firma Steinway werkt en in zijn vrije tijd componeert, een moord heeft gepleegd. Als Patricia na twee weken terugkeert in Parijs, koopt ze schriften waarin ze o.a. schrijft over de te intense gevoelens van de tweeling die zes jaar geleden leidden tot hun scheiding. Patrice verdiept zich intussen in wie zijn vader was en in de broeierige sfeer in hun gezin. De Zwitserse filosoof (1944) publiceerde onder de schrijversnaam Mercier vier romans (o.a. 'Nachttrein naar Lissabon'), waarvan deze uit 1998 de tweede is. Het is een prachtige, in zeer zorgvuldige stijl geschreven, goed vertaalde roman die door de kritiek werd geprezen en waarin de lezer actief wordt betrokken via de filosofische vragen die worden gesteld. Zwart-wit omslagfoto van een man op een boulevard. Paperback met kleine druk.
Samenv.: Als een beroemde operazanger op open toneel wordt vermoord, arresteert men een pianostemmer. Diens zoon en dochter, een tweeling, die na een incestueuze affaire afstand van elkaar genomen hebben, reizen naar het ouderlijk huis. Hier ontdekken ze hoe het tot de moord kwam en d.m.v. aan elkaar gerichte dagboeknotities analyseren ze hun relatie en verwerven de nodige distantie. Ouders en kinderen komen door de minutieuze beschrijving goed tot leven. Door het gevolgde procédé - de tweeling schrijft over dezelfde tijd en ervaringen - is de handeling wat traag, maar wel interessant. Er ontstaan eigenlijk vier psychologische portretten, die via de misdaad met elkaar verbonden worden. Een literaire roman met een misdaadelement, dat uiteindelijk een verrassende ontknoping kent. Een zorgvuldig geschreven, maar wat lang uitgesponnen roman, met oog voor het psychologische detail.

Mooie melodieën behoeven niet altijd tot een toegankelijk muziekstuk te leiden; fraaie zinnen evenmin tot een goed verhaal. Mercier is een knappe verhalenschrijver doch met deze roman mengt hij “té veel tot té weinig” en geeft de lezer te vaak aanleiding om de concentratie naar elders te laten gaan, terwijl het thema van dit werk wel erg laat aan de horizon verschijnt. Het boek kent prachtige passages doch deze zijn niet voldoende om het gehele boek te kunnen dragen. Muziek, met name opera, zijn belangrijke ingrediënten maar komen uiteindelijk niet tot een prominente rol, anders gezegd: boek en muziek missen de noodzakelijke wederzijdse congruentie waardoor het allemaal wel wat gekunsteld overkomt.
Perlmann’s zwijgen en Nachttrein naar Lissabon zijn wat dat betreft veel beter gecomponeerd. ( )

De Pianostemmer is een heel ander boek dan Nachttrein naar Lissabon. Het boek bevatte voor mij veel 'ingrediënten waar ik wat mee heb' en dus graag over lees. Zo ben ik zelf de helft van een eeneiïge tweeling en ken dus de specifieke band, houd ik erg van klassieke muziek en daarbinnen van opera. Daarnaast gaat het boek ook over woorden: "Kun je met wat je eenmaal hebt verwoord verder leven zoals tot dusver? Of is het stille bezig zijn met woorden de effectiefste manier om het leven te veranderen - effectiever dan de hevigste explosie?", aldus Patricia....
Het boek leest absoluut anders dan Nachttrein naar Lissabon. Dit boek is veel minder filosofisch, maar de thema's zijn mooi. Op een gegeven moment vond ik het boek ook spannend en dat leidt af van de vaak mooie teksten, want dan versnelt het lezen, althans bij mij. Het einde vond ik wat abrupt en mager ten opzichte van de rest van het boek en de rijk uitgewerkte thema's. Het terugwinnen van hun autonome bestaan, samengepropt in een paar regels geeft een gevoel van gemis, verlies van een blik op de toekomst en maakt het thema wat ongeloofwaardig. Desondanks een geweldig boek. ( )