![](https://image.librarything.com/pics/fugue21/magnifier-left.png)
![New York Trilogy (Green Integer) door Paul…](https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/P/1933382880.01._SX180_SCLZZZZZZZ_.jpg)
Klik op een omslag om naar Google Boeken te gaan.
Bezig met laden... New York Trilogy (Green Integer) (origineel 1987; editie 2007)door Paul Auster
Informatie over het werkThe New York Trilogie door Paul Auster (1987)
![]()
501 Must-Read Books (92) » 33 meer Metafiction (5) 20th Century Literature (171) Best Noir Fiction (14) BBC Radio 4 Bookclub (17) Books Read in 2023 (451) Unread books (227) Magic Realism (158) Books Read in 2017 (1,312) Books Read in 2015 (1,197) Folio Society (453) Books Read in 2021 (2,021) Books Read in 2016 (3,872) Elegant Prose (37) 1980s (149) Urban Fiction (50) My TBR (49) Detective Stories (343) Bezig met laden...
![]() Meld je aan bij LibraryThing om erachter te komen of je dit boek goed zult vinden. Op dit moment geen Discussie gesprekken over dit boek. ‘Veel later, toen hij in staat was om na te denken over de dingen die hem overkomen waren, zou hij tot de slotsom komen dat niets echt bestond, behalve het toeval.’ Binnen dit kader komen de drie delen van dit boek samen. Niet alleen de gebeurtenissen, maar ook de taal, kunnen aan dat toeval-denken niet ontkomen. Zeker met betrekking tot dit boek mag in een bespreking geen detail besproken worden; het komt de spanning die in alledrie de delen aanwezig is niet ten goede. Het gehele boek varieert om enkele kernbegrippen: zoeken,vinden, loslaten en het leven weer gewoon vervolgen. En daar dan ook de spiegelbeelden van ! Er is een einde, dat wil zeggen er is een moment waarop de hoofdpersoon weer openstaat voor een nieuwe toevalligheid. Mysterie, spanning, en boeiende verhaallijnen. Zelfs afgezien van de boodschap is het lezen van dit boek een aangename sensatie. Paul Auster. Een Amerikaan van zestig, met een blik die door graniet gaat. Een diepe kerel tegen wie je beter niet te veel zwanst, dat soort uitstraling. Zou hij de waarheid in pacht hebben? Dat valt tegen. Auster is lang een man van twaalf stielen, dertien ongelukken. Na veel geploeter studeert hij af aan de New Yorkse Columbia University. Hij werkt als schoonmaker op een olietanker en trekt daarna naar Parijs om daar vier jaar tegen de armoedegrens aan te leven. Terug in New York trouwt hij en wordt vader. Hij overleeft van recenseren en vertalen (onder meer Sartre), maar wil het liefst zelf publiceren. Als het kan poëzie en proza, als dat niet lukt zelfs even pornografie. Daar kapt hij snel mee, wegens te weinig synoniemen. Daarna gaat het snel. In '79 strandt zijn huwelijk en overlijdt zijn vader. Door de erfenis kan Auster eindelijk op zijn gemak schrijven. Kort daarna ontmoet hij zijn huidige vrouw, de schrijfster Siri Hustvedt (Blinddoek). Verval, dood, geld en liefde in een handomdraai. Auster houdt aan die hele periode één rotsvaste overtuiging over: niets is zeker, behalve de rol van het toeval, volgens hem het enige echte 'mechanisme van de werkelijkheid'. Zijn hele oeuvre is daarop gebouwd, dus ook De New York trilogie (1987), waarmee hij doorbreekt. Komen nog aan bod: wat eenzaamheid doet met een mens, de onmondigheid van de taal, de zinloosheid van zingeving. Niet meteen strandliteratuur, ware het niet dat Auster meestal ook gewoon een spannend verhaal vertelt. Intussen schrijft hij nog elf romans, filmscenario's voor onder meer Smoke en Blue in the face, en een hoop andere dingen. Daar zitten pareltjes tussen (Maanpaleis, De muziek van het toeval), een enkele keer ook een ferme stinker (Op reis in het scriptorium, zijn laatste). Volgens een kleine schare critici schrijft Auster overigens alleen maar stinkers. Als om hen de mond te snoeren, riep hij de Amerikanen in 1999 op waargebeurde verhalen naar hem op te sturen. Hij kreeg er duizenden, waarvan er 179 gebundeld werden in I thought my father was God. De titel was gebaseerd op de inzending van ene Robert Winnie. 'Val dood', had diens vader ooit gezegd tegen een irritante gesprekspartner. En inderdaad. Waarover gaat het? Drie verhalen dus. In Broze stad wordt de schrijver Quinn 's nachts opgebeld. De stem aan de andere kant van de lijn vraagt 'naar iemand anders dan hij', de privédetective Paul Auster. Quinn handelt de zaak kordaat af, maar krijgt wat later opnieuw zo'n telefoontje. Dezelfde stem, dezelfde vraag. Nu speelt hij het spelletje mee. Zijn opdracht? Stillman schaduwen, een even geniale als geschifte man die zijn zoon jarenlang in een appartement opsloot bij wijze van experiment. Die zoon vreest voor zijn leven nu zijn vader na een lange internering weer op vrije voeten komt. Bespieden is ook de hoofdactiviteit in Schimmen, het kilste en meest hermetische verhaal van de drie. Blauw, een detective, wordt ingehuurd om Zwart in de mot te houden. Waarom weet hij niet. Hij krijgt een appartement vlak tegenover dat van Zwart en moet alles wat die doet, rapporteren aan Wit. Wie is die Wit? En Zwart? En wat zit die daar godganse dagen toch te schrijven? We komen het pas aan het bloedstollende einde te weten. Tot slot De gesloten kamer, dat de toon zet voor Austers latere werk. Zonder meer het beste deel, vooral omdat de naamloze hoofdpersoon de meest herkenbare figuur in het boek is. Nu ja, herkenbaar. Ooit al verliefd geweest op de oogverblindende vrouw van uw beste vriend? Die man dus wel, en hij heeft de wind mee, want haar echtgenoot is een tijdje geleden met de noorderzon verdwenen. Dood, zo wordt aangenomen. Mooi niet, natuurlijk. Schitterend proza. Wat valt op? Aan de buitenkant is dit boek een sterke thriller, aan de binnenkant iets totaal anders. Detective meets Kafka en Beckett, dat dekt de lading zowat. Verwacht geen scherp getekende speurders à la Sherlock Holmes of Philip Marlowe. Auster dropt zijn helden in een labyrint en dan mogen ze het zelf uitzoeken. Aanvankelijk gaan ze naarstig aan de slag, maar gaandeweg vallen alle oude zekerheden weg en worden kleine keuzes met verstrekkende gevolgen gemaakt. De whodunit wordt een 'what am I doing', een vraag die ook doorklinkt in Austers verteltoon. Koel boven al dat gezwoeg verheven is het enige onwrikbare personage in dit boek: de stad uit de titel, een doolhof vol drama en symboliek. New York is het perfecte decor bij Austers levensvisie: een plek die verleidt en doet dromen, maar waarin je nooit kunt doordringen. Het omgekeerde kan wel, en voor je er erg in hebt, word je volledig opgeslokt. Waarom is het zo geweldig? Austers werk wordt postmodern, poststructuralistisch en post nog een paar andere dingen genoemd, en toch is dit een bijzonder leuk boek. De auteur is een rasverteller, die in een paar zinnen een raadselachtige wereld oproept waar je per se het fijne van wilt weten. Hij denkt groots, maar schrijft klein en zuinig. En kristalhelder, ook als het over de grote vragen gaat. 'Soms hebben we een vaag idee wie we zijn, maar in feite weten we nooit iets zeker en naarmate ons leven voortschrijdt, worden we almaar ondoorgrondelijker voor onszelf, ons almaar sterker bewust van onze eigen onsamenhangendheid. Niemand kan de grens tussen zichzelf en een ander overschrijden - om de eenvoudige reden dat niemand toegang heeft tot zichzelf.' Zulke bespiegelingen zijn mooi gedoseerd, en tussenin val je van de ene verbazing in de andere en strooit Auster met leestips en saillante anekdotes uit de (literatuur)geschiedenis. Wie houdt hiervan? U wilt gewoon eens een volstrekt originele thriller lezen. Of u wilt dringend eens naar New York, maar moet dat voorlopig vanuit uw luie zetel doen omdat u geen vakantie krijgt. Stel dat Poe, Melville en Beckett ooit samen een boek hadden geschreven, wat voor iets zou het dan geworden zijn? Mocht u zich de vraag stellen, Auster geeft u hier een aardig idee. Of misschien denkt u wel eens 'val dood' wanneer men u weer lastigvalt met grote levensinzichten, maar durft u dat niet hardop te zeggen? Dan is dit boek cadeau doen een ideaal alternatief. Medio jaren '80 maakte de Amerikaanse schrijver Auster (1947) naam met drie korte romans, 'Broze stad', 'Schimmen' en 'De gesloten kamer', die bekend werden als de 'New York Trilogie'. Onder die titel zijn de eerder los verschenen vertalingen gebundeld. De romans vertonen kenmerken van de detective, maar behandelen thema's als identiteit, schrijverschap, toeval en (nood)lot en de verhouding taal-werkelijkheid. De hoofdfiguren worden geconfronteerd met het verzoek zich te gaan verdiepen in het leven van een ander. Teruggeworpen op zichzelf tijdens zoektochten door New York gaan ze zich vragen stellen omtrent hun eigen zijn. Observator en geobserveerde vallen steeds meer samen in deze bij alle raadselachtigheid glashelder geschreven romans en de lezer mag zich afvragen of hij niet te maken heeft met de hersenspinsels van de in isolement rakende vertellers (vgl. de titel van Austers prozadebuut 'Het spinsel van de eenzaamheid'). Er zijn veel onderlinge verbindingen, zoals de ik-figuur van 'De gesloten kamer' zelf ook constateert: 'Alle drie de verhalen zijn eigenlijk een en hetzelfde verhaal, maar elk behelst een ander stadium in mijn bewustzijn van waar het om draait.' Zeer intrigerend.
Una llamada telefónica equivocada introduce a un escritor de novelas policiacas en una extraña historia de complejas relaciones paternofiliales y locura; un detective sigue a un hombre por un claustrofóbico universo urbano; la misteriosa desaparición de un amigo de la infancia confronta a un hombre con sus recuerdos. Tres novelas que proponen una relectura posmoderna del género policiaco y que supusieron la revelación de uno de los más interesantes novelistas de nuestro tiempo. Onderdeel van de reeks(en)The New York Trilogy (1-3) Onderdeel van de uitgeversreeks(en)A tot vent (297) Is opgenomen inBevatHeeft als studiegids voor studentenPrijzenErelijsten
City of glass: A writer of a detective stories becomes embroiled in a complex and puzzling series of events, beginning with a call from a stranger in the middle of the night asking for the author.
Ghosts: Introduces Blue, a private dectective hired to watch a man named Black, who, as he becomes intermeshed into a haunting and claustrophobic game of hide-and-seek is lured into the very trap he created.
The locked room: The nameless hero journeys into the unkown as he attemps to reconstruct the past which he has experienced almost as a dream. Geen bibliotheekbeschrijvingen gevonden. |
Actuele discussiesGeenPopulaire omslagen
![]() GenresDewey Decimale Classificatie (DDC)813.54Literature English (North America) American fiction 20th Century 1945-1999LC-classificatieWaarderingGemiddelde:![]()
Ben jij dit?Word een LibraryThing Auteur. |
Het leven als een labyrint, als een puzzel die je zelf niet legt, je vindt het natuurlijk al bij Borges en anderen; je eigen identiteit is altijd een geconstrueerde werkelijkheid, dat weten we al sinds Pirandello; en schrijven, auteur zijn, is een act die je nooit 100% bewust in handen hebt, het is het geliefde thema van alle postmodernisten. Echo’s (en meer dan dat) van de 19de eeuwse Amerikaanse schrijvers Poe en Hawthorne, van Franse experimentalisten zoals Robe-Grillet en vele anderen, je vindt het allemaal terug in dit boek.
Echt origineel kan je Auster dus niet noemen, en om die reden is hij door tal van intellectuelen verketterd en verguisd. Dat lijkt me erg overtrokken, je zou eigenlijk meer de uitgevers en recensenten op de korrel moeten nemen die dit boek zo hebben opgeklopt. Ik geef Auster voorlopig het voordeel van de twijfel. Echt een hoogvlieger is dit boek niet, eerder een ingenieus probeersel van een schrijver die op zoek is naar zijn eigen stem. (