StartGroepenDiscussieMeerTijdgeest
Doorzoek de site
Onze site gebruikt cookies om diensten te leveren, prestaties te verbeteren, voor analyse en (indien je niet ingelogd bent) voor advertenties. Door LibraryThing te gebruiken erken je dat je onze Servicevoorwaarden en Privacybeleid gelezen en begrepen hebt. Je gebruik van de site en diensten is onderhevig aan dit beleid en deze voorwaarden.

Resultaten uit Google Boeken

Klik op een omslag om naar Google Boeken te gaan.

Bezig met laden...

Heer der vliegen (1954)

door William Golding

Andere auteurs: Zie de sectie andere auteurs.

LedenBesprekingenPopulariteitGemiddelde beoordelingDiscussies / Aanhalingen
49,49874426 (3.71)1 / 1097
Bij een groep jongens, door oorlogsomstandigheden op een tropisch eiland aangespoeld, vormt zich een nieuw groepsbesef, dat in deze omgeving door de opgewekte primitieve horde-instincten tot huiveringwekkende gevolgen leidt. Vanaf ca. 14 jaar.
  1. 204
    Battle Royale door Koushun Takami (JGKC, Panairjdde)
    Panairjdde: Two books that explore the survival instinct of people, even at youg age, as fueled by fear and lust for violence
  2. 71
    Kinderen en piraten door Richard Hughes (pitjrw)
    pitjrw: Similar outlook on youth but a lot funnier and great description of a hurricane that plays the same role as the nuclear holacaust in Lord.
  3. 60
    De torenflat door J. G. Ballard (bertilak)
    bertilak: Two books about 'civilized' people becoming tribal and violent. However, Ballard is a disinterested diagnostician and Golding is a moralist.
  4. 83
    De cementen tuin door Ian McEwan (KayCliff)
  5. 149
    The Giver door Lois Lowry (FFortuna)
  6. 40
    De boerderij der dieren door George Orwell (sturlington)
  7. 40
    Tunnel in the Sky door Robert A. Heinlein (sandstone78)
    sandstone78: A more optimistic view of young people in a society of their own- I read this on my own from the school library a few years before Lord of the Flies was required reading, and it seemed much more reasonable to me.
  8. 30
    Friday and Robinson: life on Esperanza Island door Michel Tournier (yokai)
  9. 30
    De knoppen breken door Kenzaburō Ōe (JuliaMaria)
    JuliaMaria: Kinder auf sich allein gestellt - was sagt es über die Gesellschaft aus?
  10. 20
    The Coral Island door R. M. Ballantyne (Cecrow)
  11. 20
    The Only Ones door Aaron Starmer (Anonieme gebruiker)
    Anonieme gebruiker: A world without adults with some differences and similarities.
  12. 31
    Gevangen door Stephen King (sturlington)
    sturlington: Under the Dome is an adult version of Lord of the Flies.
  13. 42
    The Beach door Alex Garland (booklove2, mcenroeucsb)
    booklove2: The Beach is like Lord of the Flies for adults, starring adults.
  14. 10
    Queen of Stones door Emma Tennant (KayCliff)
  15. 10
    Gone - Verlaten door Michael Grant (Anonieme gebruiker)
  16. 10
    Variant door Robison Wells (JenniferRobb)
  17. 00
    Republiek van licht door Andrés Barba (stretch)
  18. 66
    De wespenfabriek door Iain Banks (villanova)
  19. 00
    Orphan Island door Rose Macaulay (KayCliff)
  20. 11
    The Drifting Classroom, Vol. 1 door Kazuo Umezu (scotchpenicillin)
    scotchpenicillin: Comment des enfants confontés à une situation extraordinaire re-construisent un semblant de société...

(toon alle 32 aanbevelingen)

1950s (20)
Read (90)
AP Lit (151)
1970s (481)
100 (28)
scav (39)
1960s (263)
Bezig met laden...

Meld je aan bij LibraryThing om erachter te komen of je dit boek goed zult vinden.

» Zie ook 1097 vermeldingen

Engels (677)  Italiaans (12)  Spaans (10)  Frans (7)  Nederlands (6)  Fins (6)  Catalaans (4)  Duits (3)  Portugees (Brazilië) (2)  Zweeds (2)  Deens (2)  Hongaars (1)  Portugees (Portugal) (1)  Hebreeuws (1)  Alle talen (734)
1-5 van 6 worden getoond (volgende | toon alle)
Veel korter dan de auteur van de achterflap van het boek kan ik Heer der vliegen, mogelijk beter bekend onder z’n Engelse titel Lord of the Flies, wellicht niet samenvatten, dus laat ik het woord even aan die auteur: “Een groepje jongens komt door omstandigheden op een onbewoond eiland terecht, waar ze voorlopig ook niet meer vanaf kunnen. Het zijn eigenlijk keurige jongens, welopgevoed, maar als ze eenmaal op zichzelf zijn aangewezen, zonder leiding en zonder enige gegeven orde, blijken er dubieuze krachten in hen op te komen die ze niet kunnen bedwingen, en binnen de kortste keren vervallen ze tot beestachtig gedrag en staan ze elkaar barbaars naar het leven…”

Nu ben ik niet zo’n televisiekijker, laat staan een filmliefhebber, maar ik durf aannemen dat wie dat wél is bovenstaande niet echt verbazingwekkend zou vinden als filmscenario. De uitkomst kan nog richting horror of richting pure spanning gaan, maar de gouden stranden, blauwe zeeën, dreigende muziek en mekaar de kop inslaande jongeren ziet u wellicht al vóór u. Wie ofwel de filmversie uit 1963 ofwel die uit 1990 gezien heeft, zal dat beeld kunnen bevestigen of tegenspreken, maar zélfs als dat beeld door de kijker bevestigd wordt, zou ik durven zeggen dat het afbreuk doet aan het werk van auteur William Golding. Ten eerste omdat dat werk dateert uit 1954, toen lezers nog verre van gewoon waren aan horror of zelfs dit soort verhalen. Ten tweede omdat er veel kan verteld worden, maar niet dat je de Nobelprijs Literatuur voor niks krijgt (een neuzelende zanger uitgezonderd misschien). Ten derde omdat wie het boek met enige aandacht leest, al snel door heeft dat het alleen maar aan de oppervlakte over een groepje jongens gestrand op een onbewoond eiland gaat.

Golding kreeg die Nobelprijs Literatuur in 1983 dan ook “voor zijn romans die, met de luciditeit van realistisch verhalende kunst en de diversiteit en universaliteit van mythen, de menselijke conditie in de hedendaagse wereld verlichten”. Lord of the flies, oorspronkelijk overigens Strangers from within getiteld, zijn debuutroman (hij werd alleen voorafgegaan door een twintig jaar eerder gepubliceerde gedichtenbundel), was uiteraard slechts één van die romans – al was het dan meteen ook zijn succesvolste -, maar de uitleg van het Nobelprijscomité had ook voor die roman an sich kunnen gelden: “realistisch verhalende kunst”, inderdaad, maar ook “de diversiteit en universaliteit van mythen”, en “de menselijke conditie in de hedendaagse wereld”. Een “menselijke conditie” die, in tegenstelling tot wat uit de lezing van de achterflap zou kunnen blijken, verre van eenzijdig is, overigens.

Het mag dan ook verbazing wekken dat Rutger Bregman, auteur van De meeste mensen deugen, het boek als – dixit Wikipedia - “niet realistisch” omschrijft en het verhaal tegenover een “echte situatie” zet “waar kinderen alleen op een onbewoond eiland belandden” en “zich niet als beesten [bleken] te gedragen maar goed samen te werken”. Golding laat namelijk geenszins uitschijnen dat de kinderen over het algemeen niet goed zouden (willen) samenwerken (in zoverre ze daar, gezien hun in een aantal gevallen zeer jonge leeftijd, toe in staat moeten worden geacht) of zich in meerderheid zouden gedragen als “beesten” (alsof beesten van dezelfde soort mekaar voortdurend naar het leven staan, trouwens). In tegendeel, hij laat zien dat ze wel degelijk kunnen samenwerken, dat ze een neiging tot het verlenen en eisen van inspraak hebben, en mekaar liever helpen dan kwetsen. Golding is zich echter óók bewust van het feit dat één rotte appel een hele mand kan aansteken, dat mensen geneigd zijn het zélf denken achterwege te laten als ze van iemand de indruk krijgen dat die ook wel voor hen kan denken, en dat het ook (misschien vooral) voor “leiders” bijzonder moeilijk is rechtsomkeer te maken op het pad dat ze zijn ingeslagen. Je kan dan wel volhouden dat “de meeste mensen deugen”, maar het zijn niet “de meeste mensen” die het meest invloed hebben. Het zijn niet “de meeste mensen” die een oorlog beginnen, het zijn niet “de meeste mensen” die besluiten dat een van de partijen ten allen prijze (en vooral ten koste van vele van “de meeste mensen”) moet winnen, het zijn niet “de meeste mensen” die weigeren mee te stappen in het verhaal van de haviken, en het zijn zeker niet “de meeste mensen” die die haviken zullen stoppen. Wie denkt van wél, moet er dringend de geschiedenis van – vooral, maar niet alleen – de twintigste eeuw en onze intussen alweer meer dan twintig jaar gaande zijnde eenentwintigste eeuw eens op nalezen.

Ik ben dus niet zeker of Bregman naar zo’n ‘bekend’ verhaal verwijst om het zijne te promoten, of misschien een van de films gezien heeft (zoals gezegd: ik niet), maar zijn (tegen)stelling getuigt niet van een grondige lezing, of op z’n minst een goed begrip, van Heer der vliegen. Ralph, Biggie, de tweeling Sam en Eric, Jack Merridew, Simon, om maar een paar van de belangrijkste personages te noemen, zijn niet onder één noemer te vangen, niet onderling inwisselbaar, niet allemaal in hetzelfde bedje ziek. Sterker nog, je kan niet eens beweren dat de ene ‘deugt’ en de andere niet. De ene keer doen ze wat - voor de buiten de feiten staande toeschouwer (want vanuit die positie is het natuurlijk makkelijk om een oordeel te vellen) - ‘goed’ is, de andere keer doen ze ‘kwaad’. Ze deugen en deugen niet. Ze zijn gewoon menselijk en niks menselijks blijkt hen vreemd.

Trouwens, ja, voor hetzelfde geld hadden ze allemaal ‘gedeugd’, maar dan waren ze – in het voor een boek meest interessante scenario – mekaar misschien tóch nog te lijf gegaan (in een poging om om het meest te deugen, pakweg, zoals katholieken en protestanten dat onder leiding van hun óók al zo deugende leiders zo uitgebreid in de Europese geschiedenis hebben gedaan) of was er helemaal niks geweest om over te schrijven. In tegenstelling tot The Coral Island, een boek van R.M. Ballantyne waarnaar een paar keer impliciet en expliciet verwezen wordt door de personages en de auteur, is Heer der vliegen dan ook geen slaapverwekkend jeugdboek, maar een als een trein lezend boek voor volwassenen óver volwassenen die alleen maar vermomd zijn als kinderen. Vervang in de achterflaptekst één woord, “jongens”, door een ander, “mensen”, vervang een paar woorden in het boek door weer een paar andere, en u weet dat dit boek over ‘grote’ mensen gaat.

Goed, ik ga niet ingaan op de details van het verhaal, op de karaktertrekken van de verschillende personages, op de ontwikkeling van de verhaallijnen, laat staan op hoe dit allemaal afloopt (‘goed’ is in ieder geval niet het woord dat bij me opkomt), want dit verhaal – in de uitgave van De Morgen daterend van 2002 een goeie tweehonderd bladzijden op pocketformaat lang – leest als een trein en verdient ook zonder verdere voorkennis gelezen te worden, maar ik wil aan wat ik hiervóór schreef nog wel toevoegen dat het ook werkelijk ‘literair’ goed geschreven is en zich bijvoorbeeld in de allereerste paragraaf al meteen zeer filmisch toont (weliswaar niet in die mate dat Fitzcarraldo https://bjornroosebespreekt.blogspot.com/2022/01/fitzcarraldo-werner-herzog.html van Werner Herzog dat is – zie mijn bespreking daarvan -, maar dat is dan ook een filmscenario): “De jongen met het blonde haar liet zich zakken langs de laatste meter rots en begon zich een weg te banen naar de lagune. Al had hij zijn schooltrui uitgetrokken, die nu aan zijn hand over de grond sleepte, zijn grijze overhemd kleefde aan zijn huid en zijn haar lag tegen zijn voorhoofd geplakt. Het lange in de wildernis uitgeschoren litteken omgaf hem als een stoombad. Hij klauterde ingespannen dwars over klimplanten en afgeknapte stammen, toen een vogel, een flits van rood en geel, omhoogschoot met een kreet als van een heks; en een andere kreet volgde daarop als een echo. ‘Hé!’ klonk het, ‘wacht eens even!’ Aan de rand van het litteken raakte het kreupelhout in opschudding, en een menigte regendruppels viel kletterend omlaag. ‘Wacht eens even,’ zei de stem, ‘ik zit vast.’ De blonde jongen bleef staan en trok zijn kousen op met een werktuiglijke sjorbeweging die de wildernis een ogenblik veranderde in een Engels graafschap.” Je ziet het toch meteen voor je? Net zoals de scène waarin de eerder genoemde ‘rotte appel’ opduikt: “Vanuit het deel van het strand waar het flonkerende waas lag kwam iets donkers aanschuifelen. Ralph zag het ‘t eerst, en keek zo doordringend dat zijn getuur alle ogen die kant op trok. Toen overschreed het wezen de grens tussen luchtspiegeling en ondubbelzinnig zand, en konden zij zien dat het donkere niet alleen schaduw was maar merendeels kleren. Het wezen was een groep jongens die min of meer in de maat marcheerden in twee evenwijdige gelederen, en die buitenissig waren uitgedost. Broeken, overhemden en verschillende andere kledingstukken droegen zij in hun handen; maar iedere jongen had een petje op met een zilveren insigne. Hun lichamen waren van keel tot enkel verborgen onder zwarte mantels met een lang zilveren kruis op de linkerborst en elke nek was getooid met een kraag als de manchet van een ham. De tropische hitte, de afdaling, het zoeken naar voedsel, en nu deze moeizame mars over het laaiende strand hadden hun het aanzien gegeven van pas gewassen pruimen. De jongen die hen aanvoerde ging op dezelfde manier gekleed; alleen was het insigne op zijn pet van goud. Toen zijn peloton op een meter of tien van het plateau gekomen was, schreeuwde hij een bevel; ze hielden halt, hijgend, zwetend, zwaaiend in het felle licht. De jongen zelf kwam naar voren, wipte met fladderende mantel het plateau op en tuurde in wat voor hem een bijna volledige duisternis was.”

Met dat turen in de duisternis laat ik u, voor wat deze boekbespreking betreft, aan uw lot over. Het is geen duisternis zoals die ook fysiek aanwezig is in Joseph Conrads Hart der duisternis (zie mijn bespreking hier https://bjornroosebespreekt.blogspot.com/2021/11/hart-der-duisternis-joseph-conr..., een duisternis die van de omgeving lijkt over te slaan op de mensen die er in rondlopen, maar een duisternis die uiteindelijk van de mensen die er in rondlopen over zal slaan naar de omgeving. “Het was een groot vuur en het tromgeroffel dat hij zover achter zich dacht te hebben gelaten was nogal dichtbij. Kon een vuur niet een galopperend paard inhalen?”, vraagt Ralph zich op een zeker moment af. Kan een duisternis die door mensen op hun omgeving overgedragen wordt niet als een groot vuur iedereen in die omgeving opslokken? ‘Deugers’ zowel als ‘niet-deugers’? Is Heer der vliegen werkelijk “niet realistisch”? Ik zou dat in ieder geval niet durven stellen. Zoals William Munny in Unforgiven al zei https://www.youtube.com/watch?v=cAYVS8aRQ1U: “We all have it coming”.

Björn Roose ( )
  Bjorn_Roose | May 31, 2023 |
Prachtig iconisch verhaal over hoe moeilijk het is om beschaving hoog te houden in moeilijke omstandigheden. Prachtige vondst van Golding om net de "onschuldigste" wezens, kinderen, te laten ontsporen. Voortdurende spanning tussen de paradijselijke omgeving en de spiraalsgewijze neergang van de onderlinge verhoudingen. Een van de top-20 verhalen van de 20ste eeuw. ( )
  bookomaniac | Dec 27, 2010 |
Het boek gaat over een bende kinderen die neerstorten met hun vliegtuig op een onbewoond eiland. In het begin kunnen ze "redelijk" goed samenwerken, maar na een tijdje op het eiland verbleven te zijn, vergeten ze al wat ze ooit geleerd hebben en worden ze letterlijk een bende wilden.
  babetje | Sep 20, 2008 |
Het eerste boek werd Lord of the Flies (1954) van William Golding. Het verhaal gaat over een groep Britse jongeren die door een crash op een onbewoond eiland terecht komen. Hoofdpersonages zijn de rationele en evenwichtige Ralph versus de charismatische en op macht beluste Jack. Ralph doet er alles voor om gered te worden (rooksignalen) en de groep geordend en gestructureerd te houden. Bij Jack gaat het om jagen en vlees, macht én sterkte. Het eindigt in het recht van de sterkste waarbij de jongens kritiekloos (en bang ?) luisteren naar Jack en ook moorden. Ze worden - naar Goldings woorden - 'echte wilden'. Ralph wordt opgejaagd als een dier.

Het verhaal is mij niet vreemd. Een vriend van mij die opgroeide in een zeer beschermd en cultureel hoogstaand milieu, ging uit puur idealisme in een vluchthuis van daklozen en verslaafden wonen. Hij had er zijn eigen kamer en was er een aanspreekpunt voor vragen over administratie. Hij had geen regulerende functie. Het huis moest zichzelf regelen. In het huis ontbrak elke structuur. Er werd van elkaar gestolen, niemand ruimde ooit iets op. De inwoners hadden zo hun handen vol met zichzelf dat ze zo goed als niet tot groepsvorming of een 'geregeld' huishouden kwamen. Na twee maand zag ik hoe mijn vriend veranderd was. Het waren kleine dingen : onverwacht sterke taal, het gebrek aan tafelmanieren tot het zichzelf niet meer verzorgen. Op mijn aandringen is hij daar weggegaan. De jongeman die regelrecht van een streng internaat en 'doodbraaf' en vol idealisme in het vluchthuis als vrijwilliger werkte, verdronk in in de wetteloosheid en de structuurloosheid van dat huis.

Zelf maakt ik jaren later hetzelfde mee toen ik in New York, op de rand van The Bronx en Harlem in een vluchthuis werkte, maar het ergste voorval was een immense ruzie in Egypte. Het was er echt stikheet en V. en ik hadden beiden een watervoorraad die gezien de afschuwelijke hitte levensnoodzakelijk leek. Op een zeker moment was er nog een halve liter water over en we dachten beiden dat deze fles de onze was. De ruzie die onstond uit deze opvatting was ongehoord hevig. We maakten ruzie alsof ons leven er van afging. Wij waren beste vriendinnen en er moest niets worden uitgepraat, het ging hier niet over een uitgesteld conflict dat in het voorval de aanleiding tot uitbarsten vond, het was doodgewoon een primitieve behoefte (water !) die zo alomvattend werd dat we er beiden onze redelijkheid bij verloren. We waren er (later !) van onder de indruk.

Zelf ook grootgebracht op een streng katholiek internaat heb ik de noodzaak en het goede van regels nooit in vraag gesteld. Ik ben nooit, zelfs niet in mijn wildste filosofische fantasieën een aanhanger van het anarchisme of het nihilisme geweest. Ik heb altijd geloofd in cultuur. In wetten, in afspraken. Soms lijkt dat heel ouderwets.
Bovenal geloof ik in rationaliteit, net zoals de jonge Ralph in het boek. Soms wordt die drang naar redelijkheid ook afgestraft, wordt redelijkheid opgejaagd als wild en hullen zelfs politieke leiders zich als charismatici over hun leden met als enig doel te jagen en de macht te versterken.
Een actueel boek. ( )
1 stem dewereldvankaat | Jun 15, 2008 |
gestrande jongens maken hun eigen regels, beklemmend,want ineens vallen normen weg ( )
  Mireille4m | Mar 31, 2008 |
1-5 van 6 worden getoond (volgende | toon alle)
35 livres cultes à lire au moins une fois dans sa vie
Quels sont les romans qu'il faut avoir lu absolument ? Un livre culte qui transcende, fait réfléchir, frissonner, rire ou pleurer… La littérature est indéniablement créatrice d’émotions. Si vous êtes adeptes des classiques, ces titres devraient vous plaire.
De temps en temps, il n'y a vraiment rien de mieux que de se poser devant un bon bouquin, et d'oublier un instant le monde réel. Mais si vous êtes une grosse lectrice ou un gros lecteur, et que vous avez épuisé le stock de votre bibliothèque personnelle, laissez-vous tenter par ces quelques classiques de la littérature.
 
There is no blinking the fact that this English schoolmaster turned novelist understands growing boys to the heart; one must go back to"High Wind in Jamaica" to find a comparable tour de force. The uneasy conviction persists that he despises the child who is father to the man-and the man as well. Homo sapiens needs all the friends he can find these days, in and out of novels.
toegevoegd door Shortride | bewerkThe New York Times, William du Bois (betaal website) (Oct 21, 1955)
 
"Lord of the Flies" is an allegory on human society today, the novel's primary implication being that what we have come to call civilization is, at best, skin deep. With undertones of "1984" and "High Wind in Jamaica," this brilliant work is a frightening parody on man's return (in a few weeks) to that state of darkness from which it took him thousands of years to return. Fully to succeed, a fantasy must approach very close to reality. "Lord of the Flies" does. It must also be superbly written. It is.
toegevoegd door Shortride | bewerkThe New York Times Book Review, James Stern (betaal website) (Oct 23, 1954)
 

» Andere auteurs toevoegen (83 mogelijk)

AuteursnaamRolType auteurWerk?Status
Golding, Williamprimaire auteuralle editiesbevestigd
Akyol, ÖzcanVoorwoordSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Buehler, JenniferMedewerkerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Carvalho, AdamsArtiest omslagafbeeldingSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Damsma, HarmVertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Davidson, AndrewArtiest omslagafbeeldingSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Déry, TiborVertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Donini, FilippoVertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Epstein, E. L.NawoordSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Forster, E. M.IntroductieSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Gregor, IanIntroductieSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Grieken, Roderik vanNawoordSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Jessurun d'Oliveira, H.U.VertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Kinkead-Weekes, MarkIntroductieSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Lowry, LoisNawoordSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Lowry, LoisVoorwoordSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Miedema, NiekVertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Niepokólczycki, WacławVertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Perkki, JuhanaVertalerSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Smolka, DieterHerausgeberSecundaire auteursommige editiesbevestigd
Weber, SamIllustratorSecundaire auteursommige editiesbevestigd

Is opgenomen in

Heeft de bewerking

Is verkort in

Bestudeerd in

Heeft als een commentaar op de tekst

Heeft als studiegids voor studenten

Bevat een handleiding voor docenten

Prijzen

Onderscheidingen

Erelijsten

Je moet ingelogd zijn om Algemene Kennis te mogen bewerken.
Voor meer hulp zie de helppagina Algemene Kennis .
Gangbare titel
Oorspronkelijke titel
Alternatieve titels
Oorspronkelijk jaar van uitgave
Mensen/Personages
Belangrijke plaatsen
Belangrijke gebeurtenissen
Verwante films
Informatie afkomstig uit de Engelse Algemene Kennis. Bewerk om naar jouw taal over te brengen.
Motto
Opdracht
Voor mijn vader en moeder
Eerste woorden
De jongen met het blonde haar liet zich langs het laatste stukje rots omlaag zakken en zocht voorzichtig zijn weg in de richting van de lagune.
Citaten
Zijn stem schoot omhoog onder de zwarte rook van de brandende restanten van het eiland, waarop ook de andere jongetjes, aangestoken door die heftige emoties, begonnen te snikken en te schokken. En te midden van hen huilde Ralph, met zijn vuile lijf, zijn geklitte haren en het snot om zijn neus, om zijn verloren onschuld, om de duisternis in ieder mensenhart, en om de dodelijke val van zijn trouwe, wijze vriend genaamd Piggy.
'Misschien', begon hij aarzelend, 'misschien is er wel een monster [...] misschien doen we het wel allemaal zelf.'
'Luister, Ralph. Gezond verstand doet er niet toe. Dat telt gewoon niet meer ...'
Laatste woorden
(Klik om weer te geven. Waarschuwing: kan de inhoud verklappen.)
Ontwarringsbericht
Uitgevers redacteuren
Auteur van flaptekst/aanprijzing
Oorspronkelijke taal
Gangbare DDC/MDS
Canonieke LCC

Verwijzingen naar dit werk in externe bronnen.

Wikipedia in het Engels (1)

Bij een groep jongens, door oorlogsomstandigheden op een tropisch eiland aangespoeld, vormt zich een nieuw groepsbesef, dat in deze omgeving door de opgewekte primitieve horde-instincten tot huiveringwekkende gevolgen leidt. Vanaf ca. 14 jaar.

Geen bibliotheekbeschrijvingen gevonden.

Boekbeschrijving
Haiku samenvatting

Actuele discussies

Geen

Populaire omslagen

Snelkoppelingen

Waardering

Gemiddelde: (3.71)
0.5 48
1 494
1.5 61
2 1038
2.5 152
3 3160
3.5 533
4 4863
4.5 406
5 3241

Ben jij dit?

Word een LibraryThing Auteur.

 

Over | Contact | LibraryThing.com | Privacy/Voorwaarden | Help/Veelgestelde vragen | Blog | Winkel | APIs | TinyCat | Nagelaten Bibliotheken | Vroege Recensenten | Algemene kennis | 204,159,760 boeken! | Bovenbalk: Altijd zichtbaar