Afbeelding van de auteur.

Kazuo Ishiguro

Auteur van Laat me nooit alleen

45+ Werken 68,532 Leden 2,442 Besprekingen Favoriet van 377 leden
There is 1 open discussion about this author. See now.

Over de Auteur

Kazuo Ishiguro was born in Nagasaki, Japan on November 8, 1954. In 1960, his family moved to England. He received a bachelor's degree in English and philosophy from the University of Kent in 1978 and a master's degree in creative writing from the University of East Anglia in 1980. He became a toon meer British citizen in 1982. His first novel, A Pale View of Hills, received the Winifred Holtby Award from the Royal Society of Literature. His second novel, An Artist of the Floating World, received the Whitbread Book of the Year Award in 1986. His third novel, The Remains of the Day, received the Man Booker Prize for Fiction in 1989 and was adapted into a film starring Anthony Hopkins and Emma Thompson. His other works include The Unconsoled, When We Were Orphans, Never Let Me Go, Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall, and The Buried Giant. He was awarded the OBE in 1995 for services to literature and the Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres by the French government in 1998. He received the 2017 Nobel Prize in Literature. He has also written several songs for jazz singer Stacey Kent and screenplays for both film and television. (Bowker Author Biography) toon minder

Werken van Kazuo Ishiguro

Laat me nooit alleen (2005) — Auteur — 22,992 exemplaren
De rest van de dag (1989) 16,437 exemplaren
Toen wij wezen waren (2000) 5,617 exemplaren
Vergeten reus (2015) 5,226 exemplaren
Klara en de Zon (2021) 4,975 exemplaren
De troostelozen (1995) 3,572 exemplaren
Versluierde heuvels (1982) 3,022 exemplaren
Nocturnes (2009) 2,260 exemplaren
Come Rain or Come Shine (2019) 80 exemplaren
The White Countess [2005 film] (2005) — Screenwriter — 53 exemplaren
The Saddest Music in the World [2003 film] (2003) — Screenwriter — 40 exemplaren
A Village After Dark (2001) 36 exemplaren
A Family Supper (2018) 14 exemplaren
Crooner (2018) 7 exemplaren
Malvern Hills (2016) 5 exemplaren
Getting poisoned 3 exemplaren
Untitled 3 exemplaren
Waiting for J 2 exemplaren
Cellists 2 exemplaren
Summer After the War (1990) 2 exemplaren
Crooner | Nocturne (2020) 2 exemplaren
මතක මං අතර (2019) 1 exemplaar
The Gourmet 1 exemplaar
The Unconsoled, Part 1 (1997) 1 exemplaar
The Unconsoled, Part 3 (1997) 1 exemplaar

Gerelateerde werken

The Penguin Book of Modern British Short Stories (1989) — Medewerker — 432 exemplaren
Granta 43: Best of Young British Novelists 2 (1993) — Medewerker — 177 exemplaren
The Remains of the Day [1993 film] (1993) — Original book — 175 exemplaren
Granta 7: Best of Young British Novelists (1983) — Medewerker — 91 exemplaren
Never Let Me Go [2010 film] (2010) — Original book — 85 exemplaren
Granta 17: While Waiting for a War (1985) — Medewerker — 81 exemplaren
Granta 147: 40th Birthday Special (2019) — Medewerker — 57 exemplaren
Living [2022 film] (2023) — Writer — 20 exemplaren
Introduction 7: Stories by New Writers (1981) — Medewerker — 6 exemplaren
Never Let Me Go (Screenplay) (2011) — Introductie, sommige edities1 exemplaar

Tagged

1001 (346) 1001 boeken (322) 20e eeuw (458) 21e eeuw (255) Booker Prize (362) Booker Prize Shortlist (218) Brits (841) Britse literatuur (566) China (199) Dystopie (801) Dystopisch (246) E-boek (225) Engeland (1,120) Engels (297) Engelse literatuur (520) Fantasy (434) Fictie (7,767) Geheugen (193) gelezen (790) hedendaags (210) Hedendaagse fictie (268) Historische fictie (721) in bezit (257) Japan (670) Japans (227) Kindle (200) Klonen (443) korte verhalen (454) Liefde (217) Literaire fictie (345) Literatuur (751) Luisterboek (205) Mysterie (192) Nobelprijs (201) ongelezen (366) roman (1,359) Sciencefiction (1,539) te lezen (4,332) Tweede Wereldoorlog (468) Verenigd Koninkrijk (208)

Algemene kennis

Pseudoniemen en naamsvarianten
石黒一雄
カズオ・イシグロ
Geboortedatum
1954-11-08
Geslacht
male
Nationaliteit
Japó (naixement)
Regne Unit (naturalitzat)
Land (voor op de kaart)
Japan
England, UK
Geboorteplaats
Nagasaki, Japó
Woonplaatsen
London, England, UK
Opleiding
University of Kent (BA | 1978 | English | Philosophy)
University of East Anglia (MA | 1980 | Creative Writing)
Beroepen
novelista
Relaties
Ishiguro, Naomi (daughter)
Prijzen en onderscheidingen
Chevalier de l'Ordre des arts et des lettres (1998)
Order of the British Empire ( [1995])
Granta's Best of Young British Novelists (1983)
Granta's Best Of Young British Novelists (1993)
Premio Mantova (1998)
British Book Awards Author of the Year Shortlist (2006) (toon alle 8)
Fellow of the Royal Society of Literature (1989)
Premi Nobel de Literatura (2017)
Agent
Deborah Rogers (Rogers, Coleridge & White)
Korte biografie
Sir Kazuo Ishiguro; (born 8 November 1954) is a British novelist, screenwriter and short-story writer. He was born in Nagasaki, Japan and moved to the United Kingdom in 1960 when he was five.

Ishiguro received four Man Booker Prize nominations and won the award in 1989 for his novel The Remains of the Day. He was knighted in the 2018 Queen's Birthday Honours List.

Leden

Discussies

The Buried Giant in Folio Society Devotees (november 2023)
Never let me go in Book Fiend (juni 2021)
Group Read, August 2018: An Artist of the Floating World in 1001 Books to read before you die (november 2018)
Nobel Prize in Literature 2017 in The Prizes (oktober 2017)
Kazuo Ishiguro wins Nobel in Book talk (oktober 2017)
BRITISH AUTHOR CHALLENGE - JANUARY 2015; LIVELY & ISHIGURO in 75 Books Challenge for 2015 (maart 2015)
Never Let Me Go - discussed 15/09/10 in Chertsey Bookclub (september 2010)
Ishiguro: The Remains of the Day in Author Theme Reads (november 2009)
Ishiguro: A Pale View of Hills in Author Theme Reads (november 2009)
Group Read 2: The Remains of the Day by Kazuo Ishiguro Part 1 in 1001 Books to read before you die (september 2009)

Besprekingen

‘When We Were Orphans’ is de 5e roman van de Japans-Britse schrijver Kazuo Ishiguro en verscheen oorspronkelijk in 2000. De verteller van het boek, Christopher Banks, is een typisch Ishiguro-karakter: wat eenzaam, observerend en analyserend van langs de zijlijn, moeite met sociale contacten, passief. Christopher heeft zijn vroege jeugd doorgebracht in Shanghai, tot zijn ouders spoorloos verdwenen en hij als 10-jarige naar een tante in Engeland werd gestuurd. Als het boek begint is Christopher al volwassen, werkt hij als privé-detective in Londen en vraagt hij zich nog altijd af wat er indertijd met zijn ouders is gebeurd.

Zijn verhaal schrijft hij op in 7 delen, die allemaal beginnen met een precieze datum en locatie, overwegend in de jaren 1930. Alles wat Christopher meemaakt, analyseert hij al schrijvend tot in het oneindige, of het nu gaat om de mensen die hij ontmoet tijdens lunches en recepties in Londen, of om herinneringen aan zijn vroege jeugd in Shanghai. De kleinste flarden herinnering pakt hij beet om ze vanuit elk mogelijk perspectief te onderzoeken: wat zou deze herinnering hem kunnen vertellen over zijn ouders en hun verdwijning? Zo construeert hij langzaam een verhaal met een clou. Maar klopt dat verhaal wel?

Als lezer verwonder je je over de passiviteit van Christopher: waarom gaat hij niet naar Shanghai om dingen ter plekke uit te zoeken? Waarom zoekt hij geen contact met oude bekenden die mogelijk meer weten? Het is een verademing dat hij halverwege het boek tóch naar Shanghai afreist, ook al overkomt dat hem eigenlijk een beetje. Het is dan 1937, Christopher is 25 jaar weggeweest. Terwijl de Britten hun luxe koloniale leventjes vrolijk voortzetten, woedt er aan de randen van de stad een oorlog. Het Japanse leger rukt op en ondertussen leveren de Chinese communisten en nationalisten onderlinge strijd.

Vanaf hier wordt het verhaal behoorlijk vreemd. Het begint er al mee dat Christopher schijnt te denken dat zijn ouders na al die jaren nog ergens opgesloten zitten en dat hij ze moet bevrijden. Hij onderneemt een aantal voor hem héél onkarakteristieke acties die ik hier om spoilers te vermijden niet benoem. Ook hangt het plot aan elkaar van té geconstrueerde toevalligheden, zoals de ontmoeting met een jeugdvriend en met een vriend van zijn ouders.

Ishiguro heeft een prachtige schrijfstijl: heel precies, tot op het detaillistische af en met meer aandacht voor beschrijving van karakters, hun (onderdrukte) emoties en de analyse van gedachten en herinneringen dan voor plot. Dat hij in deze roman in de tweede helft ineens met een plot vol actie komt is enerzijds verrassend, maar tegelijk zou je willen dat hij dat niet had gedaan. Het is nu een zo ongeloofwaardig verhaal geworden dat het irriteert, vooral omdat de historische context verder zo nauwgezet en realistisch is weergegeven. Wat dat betreft misschien goed dat de schrijver in latere romans zoals ‘Never Let Me Go’ en ‘Klara and the Sun’ meer de kant van de speculatieve fictie is opgegaan, waarin je makkelijker mee kan gaan in het surrealistische.
… (meer)
½
 
Gemarkeerd
Tinwara | 131 andere besprekingen | Mar 31, 2024 |
Eén van de betere Ishiguro’s: het is vooral het fenomenaal empathisch vermogen van de robot Klara die voor mij de charme van deze roman uitmaakt. U leest het goed: ‘robot’, want Klara is inderdaad een Artificial Friend, een gerobotiseerde vriend die kinderen in een futuristische samenleving een beetje sociale interactie moeten leren. De kinderen in die toekomst zijn bijna allemaal genetisch aangepast (“lifted”), waardoor ze gewoon thuis kunnen leren en dus zelden of nooit interactie hebben met andere kinderen, een AF moet dat verhelpen. We komen dus andermaal bij Ishiguro in een heel vreemde wereld terecht.
Bijwijlen ademde deze roman dezelfde bevreemdende sfeer uit als Coetzee’s trilogie over de jeugd van Jezus. Hun centrale thematiek lijkt ook ongeveer dezelfde: wat maakt een mens tot mens? Is elk mens uniek? Bij Ishiguro wordt dat er gepeild naar het onderscheid tussen de AF-robot en haar ‘beschermeling’, de ziekelijke Josie; er wordt nooit gezegd waar ze aan lijdt, maar de suggestie is erg duidelijk die die te maken heeft met haar genetische aanpassing. In dezelfde lijn wordt er gepeild naar het onderscheid tussen aangepaste kinderen en niet-aangepaste, en wordt vooral ook de rol van de ouders in die keuze in de verf gezet. Allemaal erg interessant, en het doet ook enigszins aan 1984 denken, maar Ishiguro raakt de thematieken telkens maar kort aan, en graaft niet door.
Hetzelfde met de semi-religieuze verhouding van robot Klara met de zon: de zon is in dit verhaal in de eerste plaats de bron van haar energie (of is ook dat maar inbeelding?), maar ze is ook veel meer dan dat; er wordt gebeden tot de zon, en Klara probeert zelfs een contract af te sluiten om een interventie van de zon te bewerkstelligen die Josie beter moet maken (er wordt zelfs gesuggereerd dat dat ook lukt). Vreemd, en ongemakkelijk.
Maar, zoals gezegd, het is het empathisch vermogen van Klara om menselijke gevoelens en verhoudingen in te schatten en te doorzien, die de ware charme van dit verhaal uitmaken. Daar zit een klein wrang kantje aan, want Klara ervaart duidelijk ook de wispelturigheid en zelfs de verraderlijke valsheid van het menselijk gedrag. Maar Ishiguro gooit het uiteindelijk enigszins over de zoetzemerige boeg, met een ode aan de liefde en aan het verschil. De plot van dit boek bevredigt niet helemaal, maar ik heb er een aantal aangename leesuren aan beleefd.
… (meer)
½
 
Gemarkeerd
bookomaniac | 237 andere besprekingen | Jan 14, 2023 |
Klara en Rosa staan in de etalage van een winkel en wachten tot een kind ze komt kopen. Ze zijn beiden KV's (kunstmatige Vriend) en dus een soort intelligente robots. En ze kunnen leren, maar zijn vooral gezelschap voor de kinderen die 'opgetild' zijn. Ik ben er niet precies achter gekomen wat 'opgetild' precies inhoud. Maar ik vermoed dat dat zoiets is als artificieel gemodificeerd, dus ook een beetje kunstmatig aangepast. Josie is zo'n meisje. Voor Josie pakt deze aanpassing niet goed uit en ze heeft daardoor een nogal zwakke gezondheid. Ze wil vreselijk graag een vriendin vinden en ze kiest Klara uit. Rick, de vriend en buurjongen van Josie heeft de aanpassing niet gekregen. Maar Josie en Rick hebben een plan om de rest van hun leven bij elkaar te blijven.
De Moeder van Josie koopt Klara maar heeft nog een andere reden dan gezelschap voor haar dochter.
Klara is in haar tijd in de winkel in de ban geraakt van de zon en dicht die een eigen persoonlijkheid toe. Ook ziet ze een mogelijkheid om Josie te helpen.
Mooi, onschuldig en een beetje verdrietig maar reuze knap gedaan.
… (meer)
 
Gemarkeerd
connie53 | 237 andere besprekingen | Jul 8, 2022 |
Sinds de geboorte van het gekloonde schaap Dolly, in de jaren ‘80, duiken er van tijd tot tijd verhalen op over experimenten met het klonen van mensen. Verhalen die uiteindelijk steeds enkel dat zijn: verhalen, zonder wetenschappelijk bewijs. Maar dat er geëxperimenteerd wordt, dat is wel duidelijk. Die verhalen gaan altijd vergezeld van een medisch-ethische discussie. Want mag het wel, experimenteren met het menselijk leven? En zijn er andere dan puur religieuze argumenten om afwijzend tegenover deze technologie te staan?

Deze kwestie staat centraal in het inmiddels verfilmde boek Never Let Me Go van de Japans-Britse schrijver Ishiguro. Hij bekijkt de discussie echter niet vanuit de wetenschappelijke hoek, maar vanuit het oogpunt van de gekloonde mensen. Want hoezeer zij voor wetenschappers misschien een experiment zijn, of een product, zij zijn nog altijd ook mensen. Mensen met gevoelens en talenten, mensen die vrienden kunnen hebben, en geliefden, mensen met dromen en ambities. En is dat niet ook waar literatuur voor bedoeld is, om je te helpen je in te leven in een ander? Hoe afwijkend die misschien ook mag zijn?

Centraal in het verhaal staat Kathy H, die ons rechtstreeks toespreekt en zichzelf voorstelt als een 31-jarige verpleegster. Zij blikt terug op haar jeugd, en op haar vriendschap met Ruth en Tommy, met wie zij samen is opgegroeid. Tot daar aan toe heel normaal, maar langzaamaan ontvouwt zich een behoorlijk dystopische werkelijkheid. De kinderen hebben geen ouders, en wonen geïsoleerd in een soort weeshuis/kostschool-achtige situatie. Oud zullen ze niet worden, want zij blijken enkel op de wereld gezet om te gaan dienen als orgaandonor.

Ishiguro beschrijft knap de psychologie achter het accepteren van zo een lot. Dat de kinderen zich geen enkel ander lot kunnen voorstellen maakt het geheel af en toe behoorlijk somber en deprimerend. Hoewel er even iets van hoop lijkt op te doemen, wordt zelfs die genadeloos de grond in gestampt. Weinig vrolijkheid dus in dit boek. Ook de minutieuze manier waarop Kathy haar relaties met Ruth en Tommy omschrijft, heeft ergens iets benauwends. Dus hoe knap geschreven ook, ik was wel opgelucht om het boek uit te hebben en uit die sfeer te kunnen ontsnappen.
… (meer)
 
Gemarkeerd
Tinwara | 940 andere besprekingen | Oct 13, 2021 |

Lijsten

Europe (1)
AP Lit (1)
1980s (2)
Asia (4)
Teens (1)

Prijzen

Misschien vindt je deze ook leuk

Gerelateerde auteurs

Chris Rice Retold by
David Fox Actor

Statistieken

Werken
45
Ook door
13
Leden
68,532
Populariteit
#194
Waardering
3.9
Besprekingen
2,442
ISBNs
907
Talen
39
Favoriet
377

Tabellen & Grafieken